İlk piyasaya sürülme tarihi: 8 Mart 2019
Geliştirici: Capcom
Tür: Hack and Slash, Action
Platform: PC
Oynama Tarihi: 18 Mart 2019 – 22 Mart 2019
Devil May Cry 5 yaklaşık 10 saat üzerinde bir oynanışın ardından sona erdi.
Evet. Nihayetinde DMC serisinin de sonuna gelmiş olduk. Kült bir oyun serisine yaraşır bir finaldi. Finalde çalan This is Your Legacy adlı parçanın da duygusallığı zirveye çıkarması ile harika bir son oyun ve son sahne oldu.
Hikaye V’nin Dante’yi Urizen adlı bir şeytanı durdurması için kiralaması ile başlıyor. Nero, Lady ve Trish’in de dahil olduğu hikaye dönüp dolaşıp yine bir aile toplantısı moduna giriyor. Gerçi bundan şikayetçi değilim. DMC’den KH derinliğinde bir hikaye beklemiyordum zaten bu sadelikte olması benim için yeterliydi. Zaten düz anlatsa çok sıkıcı olabileceği için yapımcılar da hikayeyi bir ileri-bir geri anlatmayı tercih etmiş. Gayet de güzel olmuş.
Vergil’in gelişi, Dante’nin Devil Sword Sparda’yı alışı, Nero’nun Devil Trigger’ı, V’nin planı gibi akıllı kalıcı sahneleriyle yıllar sonra da kendini oynatıp tekrar konuşturacak bir düzeyde oyun. Zaten serinin hayranlarından biri olarak, kolay kolay hayatımdan çıkmayacak DMC.
Oyunun kendisine gelirsek. Üç karakterin oluşu beni bayağı heyecanlandırmıştı. Üçüncünün Vergil olacağını sanmıştım ama V’nin duyuruluşu bendeki heyecanı da katladı. Çünkü hiç bilmediğimiz bir karakterdi ve olayını merak etmiştim. Game Awards 2018 trailerında oynanışı gördüğümde daha da ilgimi çekti. Oyunu oynamaya başladığımda da memnuniyetim devam etti. Karga, Panter ve Dev üçlüsünü değişik kombolar içinde görmek görsel bir şölen adeta. Devin sağı solu parçalaması da keyif veriyor. Canı azalan düşmanlara da son vuruşu asa ile yapmak karizmatik bitiriş animasyonları çıkmasına sebep oluyordu.
Nero’nun Devil Bringer’ı oyun başında Vergil tarafından koparıldığı için ona Nico tarafından Devil Breaker’lar tasarlanmış. Her bir kol farklı özellikte bu yüzden de oyun Nero kısımlarında bayağı bir çeşitleniyor. Bazı komik kollar da oyuncuların yüzünü güldürüyor. Mesela Pasta Breaker çatal-bıçak gibi aletlerden oluşuyor. Diğer bir eğlenceli kol da Mega Buster; bu Megaman’ın lazer atan kolu ve Nero bunu takarken eğer zıplarsa Megaman gibi zıplıyor. Bu detay oynarken acayip koşuma gitti. Oyundaki trol olmayan gerçek kollardan bahsedecek olursak içlerinde favorim Gerbera (zıplama), sonrasında Punchline (roket kol) ve Rawhide (zincir).
Dante’nin oynanışı da DMC4’teki Dante ile aynı. Kol yönleri ile style değiştirebiliyoruz. 4 yakın dövüş, 4 uzak dövüş silahı taşıyıp bunları L2-R2 ile hızlıca değiştirebiliyoruz. Yeni silah olarak Faust Hat ile Motorsiklet var. Faust Hat’in oynanışını tam anlayamadım onu bir sonraki gameplaye saklıyorum. Motorsiklet de DMC3te son görevlere doğru bir sinematikte vardı. Dante bindiği motoru sağa sola çevirip iblisleri mahvediyordu. İşte o sinematikte neler yapıyorsa burada da onunla onları yapabiliyor, fazlasını da fakat ben onun hareketlerini geliştirmek için orb harcamadım. Başka bir gameplaye bıraktım.
Oyunun karakter tasarımları tek kelime ile muazzam. Oyun duyurulduğundan beri Lady’nin modellemesine aşığım zaten. Nero’yu en başta biraz yadırgamıştım ama sonra alıştı gözüm ve pek de sorun etmedim. Dante zaten tanrı seviyesinde bir karizmaya sahip olmuş, görenin dibi düşüyor. Trish DMC4’teki Trish’ten çok farklı değil. Nico oyunu oynayana kadar aşırı derecede itici geliyordu da oyunu oynarken sempatik gelmeye başladı. Yine de sadece nötrüm kendisine karşı, fazlası değil. V aşırı edgy bir karakter, şu dövmeleri olmasa tam cosplayini yapmak istediğim bir karakter, eh tipim de uygun onun da etkisi var. Vergil ise her zamanki karizma Vergil. Yaşlılığın verdiği ağır başlılık pasifi ile Dante’nin seviyesinde hatta belki daha da yukarıda bulunuyor.
Oyunun müzikleri çok sönüktü. Yani çoğu kez oynarken müzik çalmıyor gibi geldi ilginç bir şekilde. Nero’nun teması olan Pull My Devil Trigger, Dante’nin teması Subhuman ve o duygusal OST dediğim This is Your Legacy dışında aklımda bir müzik kalmadı. Arada da DMC3teki Devils Never Cry ve Taste the Blood çaldı sanki ama kendim hayal etmiş de olabilirim. Yine de sadece şu üç şarkı bile seviyeyi yukarı taşıyor.
Oyunla ilgili birkaç şikayetim var. Lady ve Trish aşırı useless resmedilmiş. Oyunda V ile oynanabilecek bölümler çok az. Dante ile Nero aşağı yukarı eşit bölüme sahip ama baştan sona bir karakterle oynama seçeneği de olsa güzel olurmuş. DMC3’teki Vergil gameplayi gibi. Ha belki vardır. Ben çok bakmadım. Bitirip direkt sildim oyunu. Keşfedeceğim diğer şeyleri yaza bırakıyorum. Oyuna Bloody Palace’ları da bedava ekleyeceklerinin haberini almıştım geçen. Oyunun içinde olması gereken şeyi sonradan bedava veriyoruz şeklinde bir lütufmuş gibi sunmaları hafif rahatsız etse de yine de iyi ki eklediler. Bir de oyunun Human zorluğu aşırı basit. Muhtemelen diğer run ımı direkt Devil Hunter zorluğunda yapacağım.
Oyuna puanım 9/10. Tam istediğim gibi acı-tatlı bir finale sahip, günümüz oyunlarının seviyesinde bir işti. Genel-geçer oyuncuların da takdir edebileceği şekilde dışa açık bir devam oyunu olmuş, KH3’ün aksine.
Diyar-ı Shak 