Orijinal İsim: Maître Zacharius ou l’horloger qui avait perdu son âme (Master Zacharius, or the clockmaker who lost his soul) (1854)
Yazar: Jules Verne
Okuma Tarihi: 8 Şubat 2020 – 11 Şubat 2020
Jules Verne’in bu kısa öyküsü ile tanışmam Kasım 2018’deki kitap fuarında gerçekleşti. Uğradığım standdaki görevli ile muhabbet ederken epey bir şeyler önermişti. O tavsiyelerinden biri de Zack idi. Ancak o kısa sohbetimizin sonunda Rabelais ile fiili bir tanışıklık yaşamış oldum. Sanırım oldukça faydalı bir diyalogta bulunduğumu söyleyebilirim.
Öykümüz ise Zacharius isimli İsviçreli ihtiyar bir saat ustasını konu ediniyor. Ömrü boyunca şahane saatler üretmiş ve böylece Almanya-Fransa gibi öte diyarlarda da şöhret kazanmış. Ancak günün birinde ürettiği tüm saatler ardı ardına bozuluyor. Hikaye de tam bu olayların gelişimi içerisinde bize anlatıma başlıyor.
Jules Verne bu hikayeyi yazdığında 26 yaşındaymış. O yaş için vasat düzeyde kalmış bir öykü diyebilirim. Bir kısa hikaye için uzunluğu tam olarak ideal ancak Zack dışındaki hiçbir karakterin derinliği yok. Fantastik bir kurgu olmasından faydalanarak bilim-din çatışması üzerine daha güçlü metaforlar yaratabilirmiş. Zack’in yıllar boyu kendi becerileri ile meydana çıkardığı saatler sonrasında kibirlenerek “Tanrı sonsuzluğu yarattı; ben ise zamanı yarattım” demesi çok hoşuma gitti. Oldukça akılda kalıcı bir söz.
Kısa bir öykü olarak değerlendirmek gerektiği için esere puanım 6.5/10. Aynı fikir çok daha vurucu bir şekilde kurgulanabilirdi.
Diyar-ı Shak 