Orijinal Adı: To vlemma tou Odyssea (Ulysses’ Gaze) (1995)
Yönetmen: Theodoros Angelopoulos
Türü: Drama – Savaş
İzlenme Tarihi: 2 Ağustos 2020
Theo Angelo’nun filmografisine girişmeyi uzun zamandır planlıyordum. Bugün nedendir bilinmez içimden birden bu filmi izleme isteği geldi. Normalde Mad Max ya da Dunkirk gibi bir aksiyon yapımı izlemeyi düşünüyordum. Ancak planlardaki bu değişiklik beni üzmedi.
Film post-Yugoslavya savaşları döneminde geçiyor. Gençliğinde ABD’ye göçmüş bir Yunan’ın, Balkanlarda geçilmiş ilk filmin makarasını araması adına Yunanistan’a dönüşüyle hikayeye giriyoruz. Kahramanımız, Balkan coğrafyasındaki büyük şehirleri ziyaret ederek film arşivlerine bu kaydı ellerinde bulundurup bulundurmadıklarını soruyor. Bu yolculuğu sırasında ona eşlik insanlar ve başından geçenlerle birlikte bir nevi modern Odysseus rolüne bürünüyor. Üsküp’te karşılaştığı kadın Kirke, Saraybosna yolunda denk geldiği kadın ise Kalipso benzeri bir karakter taşıyordu. Hatta Üsküp’ten Sofya’ya geçtiğinde, Kahraman’ın geçmişi hatırlaması, bir nevi hayal dünyasında yolculuk edişi de Kirke’nin halüsinasyonlarına benzetilebilirdi. Kalipso’nun, Odysseus yanından ayrılmaması adına onu kendine aşık etmesi ve gemisine hasar vermesi de bu alegorilere örnek verilebilir.
Ancak bunlar öyküde metaforik olarak yer tutuyorlar. Theo Angelo’nun yapmaya çalıştığı şey Odysseus’u modern dünyada yeniden anlatmak değildi. En azından birincil öncelikli değildi. Film son yarım saatlik kısmına dek beni epey meraklandırdı. Olayların gelişimini seyretme isteğim çok yüksekti. Fakat son kısımlara doğru anlatının modu epey düşüyor. Kasvetli öyküleri severim ancak Saraybosna kısımlarında hikaye ‘durgun’ bir hal alıyor.
Filme puanım 8/10. İzlerken sizi düşündüren, insanların büyük yaşantılar arasında nasıl küçük dertler peşinde koşabileceğinin örneğini sunan bir yapım.
Diyar-ı Shak 