Orijinal Adı: Weapons (2025)

Yönetmen: Zach Cregger

Türü: Korku – Gizem – Kara Komedi

İzlenme Tarihi: 21 Eylül 2025

Ben ezoterik korku öykülerini seviyorum. Hatta katlanabildiğim tek korku içeriği bunlar diyebilirim. Paranormal, slasher ve gore benim kalemim değil pek. İşin içine paganik ögeler girince ben hemen atlayıveriyorum.

Weapons çıktığı zaman hakkından biraz bahsettirdi. O nedenle radarıma giren bir film oldu. İyi ki de girmiş. Ben izlerken keyif aldım. Sürükleyici ve sonunu merak ettiren bir yapım olmuş.

Bir ilkokul sınıfındaki 18 öğrenciden yalnız biri hariç hepsinin kaybolması üzerine polis ve veliler olayı soruşturmak için harekete geçerler. Sınıf öğretmeni, polis memuru, dedektif ruhlu bir baba ve bir berduşun farklı gözlerden anlatılan öyküsü ile olayın gizem perdesi aralanır.

Filmin en güzel olayı, hikayeyi farklı karakterlerin bakış açılarından anlatmayı tercih etmesi. Bu da olayların kronolojik bir sırada gerçekleşmesindense gizemin çözülmesine ne derece katkı sağlayacağı konusunda önem sırasında işleniyor denebilir. İzleyicisi sınıf öğretmeni Justine gibi en dışarı etken çemberinde kalan aktör üzerinden başlatıp finalde kaybolmayan tek çocuk olan Alex ile kapanış yapması da yerinde bir tercih olmuş.

Filme puanım 7/10. Keyifli bir seyir sundu.

Orijinal Adı: Superman (2025)

Yönetmen: James Gunn

Türü: Aksiyon – Macera – Sci-Fi – Epik

İzlenme Tarihi: 30 Ağustos 2025

Süper kahraman filmlerinin seri üretim bandından çıktığı bir dönem vardı. Yaklaşık olarak 2015-2020 arası olarak belirtebilirim o zaman dilimini. Bu tarih aralığında birbirinden rezil, kendini tekrar eden, içi boş, manasız, mesajı olmayan bir yığın saçma sapan iş çıkmıştı.

Bu rezilliklere Batman, Superman ve Spiderman filmleri de dahil. En popüler olanlar olarak niteleyebileceğim bu üç kahramanın hikayesi her çizgi roman çizeri ve her film yönetmeni tarafından tekrar tekrar ele alınır. Bruce Wayne’in anne ve babasının bir ara sokakta kaç defa öldürülüşüne şahit olduğumu hatırlayamıyorum bile. Veya Kal-el’in Musa misali uzay taşıtı kundağında yolculuk edip kaç sefer Kent ailesinin arazinde dünyaya adım attığı gördüğümü de anımsayamıyorum. Ben amcanın bir sokak serserisi tarafından bir hiç uğruna canına kıyıldığını kim bilir kaç kez deneyimledim.

O üç kahraman öyle bir mitolojik figüre dönüşmüştür ki her yazar ve çizer onların orijin hikayesine farklı bir bakış açısı katarak yorumlamak ister. Theseus’un Girit seferi, Yason’un Kolhis’e yolculuğu, Odysseus’un eve dönüşü, Osiris’in cenazesinin bir araya getirilmesi, Odin’in bilgelik mücadelesi daha niceleri.

Bu destansı anlatıların ortak özelliği kanonlaşan belli başlı hatlara sahip olmalarıdır. O hatları tutturan her yazarın, devamında ne gibi bir hikaye anlattığına pek takılınmaz. Karakterin iskeleti sağlam olduktan sonra zaten gerçek kimliği ortaya çıkmış olur. Sonra varsın düşmanı Lex Luthor veya Boravia başbakanı olsun. Fark etmez.

Kal-el umudun sembolüdür. İnsanlığın kurtarıcısı, barışın sağlayıcısıdır. Superman her zaman politik bir karakterdi. İkinci Dünya Savaşı’nda ABD propagandası yapan bir enstrüman olarak bile kullanıldı. Ancak çağdaş yazımlara baktığımızda Superman’in daha gri, ahlak ve erdem anlayışlarının sorgulandığı, varlığının bir lütuftan ziyade bir tehdit olarak algılandığı yapımlar mevcuttu.

James Gunn’ın ele aldığı öykü ise çağdaş yazımların dışında, karakteri en temel haline yani saf iyilik ve adalet temsilcisi olan o Kritonitli adamın üzerine inşa edilmiş. Ve ben bundan çok mutlu oldum. Benim için Superman kahramanların en büyüğüdür. O bir arketip. İlahi bir güce sahip insanüstü bir varlıktır. Ve onun dünyaya huzur getirmek için mücadele ettiğini görmek beni çok keyiflendiriyor.

Esere puanım 7/10.