Injustice 2 yaklaşık 6-7 saatlik bir gameplayin sonunda Superman endingi ile final verdi.
Oynanış olarak Mortal Kombat kütüklüğünü buram buram hissediyorum. NetherRealm dövüş oyunlarında adını bir türlü koyamadığım canımı sıkan bir aksaklık var. Hiçbir zaman bir King of Fighters ya da Street Fighter akışkanlığı alamıyorum bu yapımlardan. Bu da onları uzun süre oynamama engel oluyor.
Hikaye ilk oyunun bıraktığı yerin birkaç yıl sonrasında geçiyor. Superman tutuklanmış ancak halk arasında hala destek gören bir figür. Justice League içinde de Wonder Woman ve Nightwing gibi ona arka çıkan insanlar bulunuyor. Destekçilerin kurduğu bir düzen sayesinde Superman hapsedildiği yerden çıkarılıyor. Ancak bu olaylar olurken bir yanda da Krypton gezegenini yok eden Brainiac rotasını Dünya gezegenine çevirmiştir. Superman lakaplı Kal-El ile Supergirl olarak bilinen Kara Zor-El’in bir araya gelmesinin ardından Brainiac tehlikesine karşı önlem alınmaya çalışılır. Ancak Superman ile Batman arasında yöntem ve idealler açısından farklılıklar baş gösterir. Kahramanlar kendi içlerinde ikiye ayrılırken bir yandan da dış güçlere karşı mücadele vermeye çalışırlar.
Dövüş oyunlarının senaryo modlarını oynarken beynimi kapatmaya özen gösteriyorum. Suspension of disbelief devreye girmediği zaman bir doğaüstü güçler içeren oyunların hikayeleri onları deneyimlerken acı çekmeme neden oluyor. Bu nedenle yargılama dürtümü uyutmayı tercih ediyorum.
İlk oyundan farklı olarak bu oyunda karakterlerimizin seviyeleri ve ekipmanları bulunuyor. Bu ekipmanlar onların belli başlı statlarda boost almasına sebep oluyor. Yüksek seviyeli kasalardan çıkan takımları giyebilmek için karakterimizin seviyesini yükseltmemiz gerekiyor. Bu eğer ki oyunu sevdiyseniz ve üstüne uzmanlaşmak istediğiniz bir dövüşçü varsa oynanış süresini epey uzatacak bir özellik. Ancak benim gibi sadece deneyip bırakma planı kuran biriyseniz pek size gelmeyecektir.
Oyuna puanım 7/10. Seveni için çok keyifli olacağını düşündüğüm bir oyun.
Dark Quest 2 Steam sayacına göre tam 8 saatlik bir oynanış sonunda final verdi.
İlk oyunun üzerine görsel kaliteyi artırmışlar. Ancak bu gelişim modellerin ve mekanların iki boyutlu top-down görünüme sahip olması yerine üç boyutlu modellenmiş ancak gölge oyunu gibi iki boyut ile hareket edebilen karakterler yönetmemizden ibaret olmuş.
Oyunun mekaniksel gelişiminde kilit rol oynayan en önemli şey mavi renkli büyü geliştirme şişeleri. Bu sayede her oyuncunun oyun deneyimi birbirinden farklılaşabiliyor. Bir karakteri açtığınızda yalnızca default gelen tek bir yeteneği oluyor. Onun yetenek ağacından neyi açmak ve geliştirmek istiyorsanız sayısı kısıtlı olan bu geliştirme şişelerini onun için harcamanız gerekiyor.
Oyunun bölüm haritaları basit ve çok kısalar. Sayısı 20 küsuru bulan bu stageleri bitirmek yaklaşık 5 dakika falan sürüyor. Zorlu bir düşmana ya da kendi kendinize yaptığınız bir stratejik hata olmaz ise bölümlerin hemen hemen hepsini restart atmadan bitirebilirsiniz.
Oyunun çok basit bir craft ve equipment sistemi var. Çok detaylı olmasa da oynanışa azıcık farklılık katması dahi yeterli.
Dark Quest tam olarak 3 saatlik bir gameplayin sonunda sadece iki stagede tam yıldız alamamış iken final verdi.
Dark Quest ile bir tanışma hikayem yok. Kendisini nasıl görüp de listeme aldığımı hatırlamıyorum. Satın alma hikayem de mevcut değil. 2 ya da 3 TL’ye düştüğünü fark edince hemen sepetime eklemiştim diye hatırlıyorum.
Oynanış olarak masaüstü rol yapma oyunlarının mekaniğini temel alıyor. Ancak çok basit bir güç dengesi var. Dwarf karakterimiz tank görevi görüp tuzakları açığa çıkarıyor. Büyücümüz charm, firewall veya yıldırım gibi büyüler atarak oynanışa az da olsa taktiksel derinlik katıyor. Savaşçı barbar karakterimiz de dümdüz kılıç sallayarak düşmanları alt ediyor.
Girdiğimiz her bir stage’in belli bir turn içinde bitmesi gerekiyor. İlk bölümü oynarken acaba bu bana ileride çok sorun yaşatır mı diye korkmuş olsam da sonradan hiç de mesele olmadığını gördüm. Her bölüm için atanmış turn hakkı size üç yıldız toplayıp sonraki kısma geçmek için hayli hayli yetiyor.
Oyunun kısa olması ve mekaniksel çeşitlilik barındırmaması bir sorun ancak basit eğlence kategorisinde değerlendirirsek oldukça sürükleyici olduğunu itiraf etmeliyim. Dark Quest 2’yi de uygun bir fiyata düşmüş iken görürsem satın alacağım. Ayrıca geliştirici ekibin Dark Quest: Board Game isimli yeni bir oyun daha geliştirmekte olduklarını görünce sevindim. Böyle bağımsız oluşumların ve franchiseların oyuncular tarafından sevilip desteklenmesini görmek beni aşırı mutlu ediyor.
Dungeon Siege III eklenti paketi ile birlikte 14 saat 18 dakikalık bir gameplay sonunda üst sınır olan 35 levela ulaşmış Anjali karakteriyle final verdi.
Serinin üçüncü halkası kendisinden önceki iki oyundan daha fazla derinliğe sahip bir oyun olmuş. Ancak Dungeon Siege üçlemesinin hiçbir zaman gerçek bir zorluğu veya stratejik düşünme yönü bulunmadığı için 2011 yılında çıkan bu oyunu dönemindeki diğer yapımların sahip olduğu temel yönleri taşıdığı için övecek değilim.
Öncelikle bu oyunu bundan 10 sene evvel oynadığımı ancak kamera kontrolleri ve oynanışın kütüklüğü nedeniyle genç halimle aşırı sıkılıp oynamaya devam edemediğini belirtmek istiyorum. Bugün burada 25 yaşındaki biri olarak bulunuyor ve bu oyunu bitirdiğimi duyuruyorum. Geçen yıllar içinde oyuna karşı hislerimin pek değiştiğini söyleyemeyeceğim.
Oyunun sahip olduğu özellikler arasında en övülebilir durumda olan yanı hikayesi idi. Ki o da pek Obsidian işlerinin sahip olduğu detaya ve genişlikte değildi. Basitçe özetlemek gerekirse hikaye Jeyne Kassynder isimli bir yarı archonun Ehb Krallığı’nda görev aldığı dönemin hemen sonrasında geçiyor. 10th Legion lideri Hugh Montbarron kendisinin arkasından iş çevirmeye çalışan Ehb Kralı’nı öldürmesi üzerine kaçar. Onu takip eden Jeyne, 10th legion askerleri ile birlikte komutan Hugh’u kutsal ormanda katleder. Bunun üzerine Jeyne archonların sahip olduğu astral güçlerini uyandırır ve bir güç zehirlenmesi yaşar. Eskiden yaşamış türdeşlerinin seslerini ve görüntülerini sezen Jeyne’in zihni yavaşça bulanır. Bu olaylar ile birlikte ülke kaosa sürüklenir. Kralı öldüren lejyon askerleri, kralın ordusu tarafından avlanır ve bir iç savaş başlamış olur. Bizin yönettiğimiz karakter de bir lejyon üyesi olarak evine döner ve savaş meydanına dönmüş ordugahı görüp hayatta kalan yoldaşlarını bulmaya çabalar. Böylece hikaye yeniden güç toplamaya çalışan 10th legion üyesi olarak Krallık ile bağları tekrar kurup zihni bulanmış Jeyne’i ve kötücül ruhları durdurmaya çalıştığımız bir yola şekillenir.
Kontrol şeması gerçekten korkunç bir dizayna sahip. Bu tercihin nedeni oyunun konsollara da uyumlu şekilde çıkarılması olduğunu düşünüyorum. Bu sebeple partide kontrol edilen karakter sayısı ikinci oyundaki 8 (ya da 10) kişiden sadece ve sadece 2 karaktere düşürülmüş. Ha bu karakterlerden sadece birini kontrol ediyoruz. Diğeri ise yapay zeka tarafından kontrol ediliyor. Yalnızca yetenekleri güçlendirmek ve ekipmanlarını düzenlemek yetkisine sahibiz. Dövüş sırasında ona hiçbir komut veremiyoruz. Bu da ilk iki oyunda azıcık da olsa bulunan taktiksel yönün sıfıra indirilmesiyle sonuçlanmış.
Oyunun müzikleri pek akılda kalıcı işler değildi. Sanat yönetimi de döneminin medieval fantasy eserlerinden hiç de ayrışmıyor. Oyunu Obsidian’ın geliştirmiş olması doğru bir seçim olmuş mu bilemiyorum. Evet hikaye yönü ilk iki oyuna göre daha ağır basıyor ancak geri kalan hiçbir alanda oyun ilk iki oyundan daha iyi durumda değil.
İlk oyun aşırı ilkel olup dümdüz bir koridorda baştan sona kadar ilerlediğimiz bir oyunken, ikinci oyun geniş haritaların bulunduğu ve bir yerden bir yere gitmek için haritadaki waypointler ile ışınlandığımız bir yapıya sahipti. Üçüncü oyun ilk oyundaki koridorlar ile bağlı haritalarda bizi ileri geri yürüten bir yolculuk çizgisine sahip. Bu beni gerçekten çok rahatsız etti. Kendimi büyük bir kutunun içine hapsedilmiş gibi hissettim oyun boyunca. Kamera açısının aşırı kötü bir izometrik açıya sahip olması da bu hissimi daha da kuvvetlendirdi.
Oyuna puanım 7/10. Tekrar oynamayacağım yapımlar arasında yerini aldı. Gerçekten çok merak etmediğiniz sürece oynamamanızı tavsiye ederim.
Suikoden yaklaşık 26 saatlik bir oynanışın sonunda 61 seviyeye ulaşan bir Tir McDohl ile final verdi.
Suikoden serisi çok çok çok uzun bir süredir başlamayı istediğim bir oyun serisiydi. Yeni oyunlarının çıkmaması nedeniyle ölü bir franchise a dönüşmüş olsa da hep bir yolunu bulup bana kendini hatırlatmayı başarıyordu. Benim de yakın zamanda bir JRPG açlığım kabardı. Yarım bıraktığım SMT 3 ve FF 5’e mi devam etsem yoksa Persona 3 FES’e mi başlasam diye düşünürken neden Suikoden’e girmiyorum ki dedim. Böylece ilk oyuna atlamış bulundum.
Playstation 1’e denk gelen video oyun konsollarının 5. nesli gerçekten de oyun sektörünün 4. nesil ile açtığı büyük kapıyı genişletip sahip oldukları daha yüksek grafikler ile hikaye anlatıcılığında neleri daha iyi yapabileceklerini aramış ve çözümlerini ortaya sunmuşlar. Her ne kadar PS2 jenerasyonunu daha kuvvetli yaşamış olsam da PS1 oyunları hep ilgimi çeken bir unsur olmayı sürdürmüştür.
Suikoden esasında Çin’in 4 büyük edebiyat eserinden biri olan Outlaws of the Marsh (Water Margin)’ın oyun dünyasına uyarlanmış halidir. Diğer üç klasik de Romance of the Three Kingdom, Journey to the West ve Dream of the Red Chamber’dır. Orijinal eseri okumadığım için oyunun edebiyat eseri ile ne kadar alakalı olduğuna dair bir fikre sahip değilim. Ancak yapımcılara sadece fikir aşılamış olsa dahi bu durum eserin ne kadar önemli bir kültürel değer olduğunu ispatlar.
Hikayemiz Tir McDohl isimli bir gencin başından geçenleri konu alıyor. Babası Teo McDohl, Scarlet Moon Empire’da görev yapan Beş Büyük Generalden biridir. Onun da büyük bir komutan olması için uğraşan Teo, oğlunu ordunun alt kademeli komutanlarından birinin himayesine sokar. Birkaç basit göreve gönderilen Tir ile arkadaşları Cleo, Ted, Pahn ve Gremio imparatorluk içinde dönen kirli oyunlara şahitlik etmeye başlarlar. Ülke içindeki yozlaşmışlık, gücü kötüye kullanma ve haksızlıklar karşısında rahatsız olan Tir ve arkadaşları bir gün ordu mensupları tarafından baskın yemeleri ve dostlarından birini kaybetmelerinin ardından imparatorluğa karşı organize olan Liberation Army’ye katılırlar. Çeşitli yaşanan olay ve çarpışmanın sonunda Tir bu isyan ordusunun başına geçer ve Toran Gölü’nün ortasındaki terkedilmiş bir kaleyi içindeki canavarlardan arındırarak liderlik ettiği oluşumun gizli karargahı haline getirir. Böylece imparatorluğa karşı mücadele günden güne güçlenerek büyür.
Oyun mekaniksel açıdan sıradan bir JRPG derinliğine sahip diyebilirim. Dövüşlerimize baharat katan tek özellik karakterlerin taşıdığı crystallerdir. Sayısı yanlış hatırlamıyorsam 28’i bulan bu crystallerin her biri onu taşıyan karaktere farklı bir yetenek sergileme şansı tanıyor. Water Crystal’in heal özelliği olması, Lightning Crystal’in tekli veya çok sayıdaki düşmana hasar verebilmesi gibi yetenekler sayılabilir. Tabii bazı crystaller çok sıradan özelliklere sahip olsa da ana karakterimiz Tir’in Ted’den miras aldığı Soul Eater kristali hem animasyon hem de dövüş gücü açısından oyuncuyu tatmin ediyor.
Kristallere ek olarak karakterlerin taşıdıkları silahlara eklenebilen rune pieceler mevcut durumda. Bu runeler ile kritik hasar oranı veya can yenileme gibi çeşitli passive özellikler elde edilebiliyor. Böylece oyunun hızlı saldırı seçeneği olan Free Will seçilmiş olsa dahi tek düzeliği kıran bir manzara sergilenebiliyor. Ancak oyundaki sayılarının kısıtlı olması veya zor bulunması nedeniyle hiçbir karakterin silahına iki parçadan fazla rune takamadım.
Oyunun sanat tasarımı beni kendisine aşık etti. Ben bu kadar canlı renklere sahip olan bir oyunla karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim. Kendimi Akira Toriyama’nın renk paletine sahip bir oyun içinde buldum. Ve bu beni hiç beklemediğim kadar mutlu etti. Devam oyunlarında da bu çizim stili ve renk seçimlerini devam ettirmişler mi bilmiyorum ama umarım öyle yapmışlardır.
Müziklere gelecek olursak birkaç parça var ki gerçekten aklıma kazınmış olabilirler. Genel olarak oldukça keyifli ve atmosfere uyumlu besteler olduğunu söylemem gerekiyor. Composer olarak görevlendirilmiş Miki Higashino hanımın ellerinden öpüyorum. Bazı duygusal parçalarda kalbimden bir parça bıraktım.
Oyunda beni şaşırtan en önemli unsur da çoğu sevdiğim karakterin hikaye içerisinde ölümüne tanık olmuş olmamdı. Yani özellikle benim sevebilme potansiyelim olan karakterler listelenmiş ve tek tek üzeri çizilmiş gibi bir his aldım. Ana kadro içinde sevdiğim herkes ilginç bir şekilde hayatını kaybetti veya meçhule doğru yol aldı. Yan karakterler arasında en sevdiklerim; Kirkis, Sylvina, Valeria, Kuromimi, Kage, Hix ve Ronnie oldu.
Esere puanım 8.5/10. Ben 1995 yılında yapılıp da bir oyuncuya bu kadar zengin bir içerik ve keşfetme imkanı veren bir oyun ile karşılaşabileceğimi hiç düşünmezdim. Beni şaşırtmayı ve büyülemeyi başardı. Suikoden en sevdiğim oyun serilerinden biri olma yolunda önemli bir adım attı.
Ronin, Steam oyun sayacına göre 6 saat 48 dakikalık bir oynanış sonunda final verdi.
Bu oyunu çok uzun zamandır biliyordum ancak ikisini de oynamadığım için oynanışı Akane ile karıştırıp duruyordum. İki oyundan da bir Hotline Miami performansı beklentisine girmiştim. Ancak Ronin’in turn based mekaniğini kullanan gizlilik soslu bir aksiyon oyunu olması beni yine de mutlu etti.
Super Meat Boy gibi oyunların bağımlılık yapıcı bir sistemi vardır. Bu tip oyunlarda çabuk ölürsünüz ve hızlıca tekrar dirilip aynı engeli geçmeye çalışırsınız. Ben bu oyun mantığından çok haz eden biri değilim. Vaktimin boşa gittiğini hissettiğimde o oyunu oynamayı bırakırım.
Ronin ve Hotline Miami’de ortak olarak bulunan bir özellik var ki ben onları bitirinceye değin oynamayı başarabildim. Bu kritik özellik de oyunun atmosferi. Dövüş mekanikleri ile müziğin uyumluluğu dahi bu atmosferi yaratabilen ya da bozabilen unsurlardır. Ve bahsettiğim bu iki oyun bunları tam kararında yapabiliyor.
Yapımın biraz daha uzun olmasını ve bölüm arasında karşımıza çıkan fotoğraftaki tüm şahıslarla birer birer karşılaşalım isterdim. Böylece hikaye de tam sonuca bağlanmamış oluyor. Yine de bu oyunun derdi bir hikaye anlatmak değil. O işin sadece bahanesi. Esas mesele oynanıştaydı ki o da gerçekten sürükleyiciydi.
Oyuna puanım 7/10. İleride bir devam oyunu gelmesini ve bu mekaniklerin üzerine birkaç yetenek daha ekleyerek oynanışı çeşitlendirmesini çok isterim.
Tekken 7 ana hikayesi yaklaşık 4 saatlik bir oynanışın sonunda final verdi. Online müsabakalar ve single modlarda geçirdiğim vakti de dahil edersek totalde 9 saat 7 dakika 28 saniyelik bir süre geçirmişim.
Benim Tekken ile yıldızım bir türlü barışmadı. Çocukken en çok Street Fighter’ı severdim, çizim stili ve oynanış olarak her dönem favorim olmuştur. Mortal Kombat’a düşkünlüğüm ortaokul öğrencisi olarak ergenliğimin başlangıcında tavan yapmıştı. O zamanlar Mortal Kombat Armageddon’u arkadaşımın PS2’sinde saatlerce oynar dururduk. King of Fighters ile tanışıklığım da Metal Slug oynamak için kullandığım NeoGeo emulatöründe başka neler varmış diye bakarken olmuştu.
Tekken ile çocukluktan kalma bir anım olduğunu hatırlamıyorum. İnternet kafelerde de denk geldiğimi hatırlamıyorum. Herhalde ilk oynayışım lisedeki sınıf bilgisayarına kurduğumuz Tekken 3 ile gerçekleşti. Sonrasında amcamın PS3’ünde Tekken 6 oynamış ve Azazel bossu yüzünden oyuna nefret beslemiştim.
Tekken benim kafamda hep keyifsiz bir tecrübesi sunan dövüş oyunu olarak yer etti. Bu yüzden de biraz önce saydığım üç dövüş oyunundan da daha az seviyorum kendisini. Hiçbir zaman çok iyi mücadele eden usta bir dövüş oyuncusu olmadım. Yine de dövüş oyunu oynamayı severim çünkü bu oyunlardaki karakter çeşitliliği ve animasyon akıcılığı beni daima eğlendirir. Street Fighter, King of Fighters, Guilty Gear, Blazblue ve Mortal Kombat beni kötü oynasam dahi bir şekilde eğlendirmeyi başarırdı. Ancak Tekken hep kaos ve rastgele tuşlara basarak oynadığım bir oyun oldu. Dövüşü kazansam dahi keyif alamazdım. Bu hissi Tekken 7’de de aşamadım ne yazık ki.
Tekken 7’nin hikayesi öncekilerden farklı değildi. Hala Heihachi ve Kazuya’nın baba-oğul kavgası sürüyor. Jin bir yerlerde şeytan gücünü uyandırıyor. G Corps ve Mashima Zaibatsu birbirinin boğazına sarılmış halde dünyanın dört bir köşesinde birbiriyle çarpışıyor. Böyle aşırı sıradan şekilde devam ediyor. Ama bu oyundaki sinematikler ve diyaloglar akarken birden dövüş kontrollerine geçilmesi oldukça iyi optimize edilmişti. Hikaye modunun en başında dövüşe ne ara geçildiğini kestiremediğim çok oluyordu. Bu çoğu oyuncuyu mutlu edecek bir görsel kalite düzeyidir. Ben de takdir etmekten geri kalmadım.
Tekken’de oynamaktan keyif aldığım sadece üç karakter vardı benim: Law, Hwoarang ve Eddy. Bu oyunda ise dövüşünden keyif aldığım birkaç karakter daha oldu. Onlar da Kazumi, Lucky Chloe ve Lili idi. Tekken 7 istatistiklerime göz gezdirdiğimde ise en çok oynadığım iki karakterin Hwoarang ile Kazumi olduğunu gördüm.
Oyunun hikayesine puan vermek istemiyorum. Genel olarak oynanış ve mekaniklerin akıcılığını değerlendiriyorum. Tekken 7 bir dövüş oyunu olarak benim gözümde 7/10 puana sahip bir yapım.
İlk piyasaya sürülme tarihi: 14 Temmuz 2020 (25 Eylül 2007)
Geliştirici: Bungie
Tür: FPS
Platform: PC (Xbox 360)
Oynama Tarihi: 21 Mart 2022 – 30 Mart 2022
Halo 3 tam noktası noktasına 9 saatlik bir oynanış sonunda final verdi.
Halo serisine çok büyük umutlarla başlamıştım. Mass Effect gibi geniş bir dünyası ve oynayanı içine çekecek kadar sürükleyici bir öyküsü olacağını hayal ediyordum. Ancak ilk oyun benim için büyük bir hayal kırıklığı olmuştu. İlk oyunu 2020’de oynamıştım ve anniversary edition olarak remaster edilmiş olmasına rağmen oyun gerçekten 20 senelik bir yapım olduğunu buram buram hissettiriyordu.
Bu etki 2. oyunda biraz olsun kırılmıştı. Dual-wielding, bomba çeşitleri ve health bar kaldırılması gibi eklentiler ile birlikte önceki yapımın üzerine bir kat çıkmayı başarmışlardı. Üçüncü oyunda ise bu seviyeyi bir üste çıkarmaları beni mutlu etti. Devrimsel bir yenilik yapmamış olsalar da kullanılabilen 4 ayrı bomba çeşidinin olması ve PC’de oynarken shift tuşu ile aktive edebildiğimiz beşinci bir özel modun varlığı oynanışı baharatlandırabilmiş.
Hikaye olarak ilk oyun gerçekten çok ilkel olsa da ikinci oyunun finali beni etkilemişti. Cutscenelerin sinematografik dili gerçekten göz kamaştırıcıydı. Bir sci-fi filmi izlediğiniz hissine kapılmamanız işten bile değil. Üçüncü oyun Xbox 360 konsoluna geliştirildiği için ilk iki yapımdan daha fazla imkana sahipti. Bu sahip oldukları avantajı da iyi kullanmışlar.
Mekan tasarımları ve görsel kalite haliyle ilk iki oyunun üzerine çıkmış. İkinci oyunda dahi bulunan birbirinin karbon kopyası mekanlar bu oyunda mevcut değil neyse ki. Ancak backtracking yöntemine bu oyunda yine başvurulmuş. Bunu da dördüncü oyunda bırakmışlardır diye ümit ediyorum.
Hikayede hoşuma giden noktalardan hızlıca bahsedeyim. İkinci oyunda tanıdığımız Arbiter’ın ve diğer Covenant ordusunun bu oyunda insanlarla müttefik olması hoşuma gitti. Flood’a karşı direniş, Prophet suikasti ve 2. Halo inşaatını durdurmak için güçlerini birleştiren bu iki ırkın finalde ortak cenaze töreni düzenlemesi ve kahramanlarını anmaları çok hoştu. Ve Master Chief’in nasıl bir ‘efsane’ye dönüştüğünü bu oyun ile birlikte anlamış oldum. Cortana’yı geri alma mücadelemiz beni az da olsa heyecanlandırmıştı. Chief’in kendisini uyku kapsülüne kapatıp Cortana’ya “İhtiyaç duyduğun zaman beni uyandır” deyişi de arkaplanda yükselen müzikle birlikte tüylerimi diken diken etti.
Elbette muazzam bir öyküsü yoktu bu oyunun. Ancak genel olarak memnun ayrıldım. Bu yüzden de negatif kısımları kısa tutacağım. En sinir bozucu bulduğum kısım bu oyunda da ilk oyun ile benzer olayların farklı sıra ile yaşanmış olmasıydı.
Oyuna puanım 7.5/10. Şu ana kadar deneyimlediğim en pürüzsüz oynanışına sahip Halo bu oldu. Multiplayerını da bir ara denemek istiyorum.
Fire Emblem ana serisinin 9. oyunu olan Path of Radiance tam 40 saat 25 dakika 12 saniyelik bir gameplayin ardından 20 level Lord olup eli Ragnell tutan diri bir Ike ve hiç kayıp vermeden son dövüşe değin bana eşlik eden ordum ile final verdi.
Fire Emblem New Mystery of the Emblem, yani FE 12, adlı oyunu bitirdiğimde söylediğim bir söz vardı. “Bu bugüne değin oynadığım en iyi Fire Emblem oyunu” diye. Bu söz hala geçerliliğini sürdürüyor. Ancak oynanış açısından sürdürüyor. Hikaye olarak ele alacak olursam Path of Radiance şu ana kadar seride oynadığım en iyi oyun oldu. Her şeyden önce ilk kez bir oyunun ana karakteri soylu değildi. Namı büyük bir paralı askerin çocuğu olan Ike’ın yaklaşık bir senelik macerasına tanık oluyoruz bu oyunda. Ve bu yolculuğu sırasında Ike’ın hem ahlaken hem de fiziken geliştiğini görüyoruz.
Ike’ın ana karakter olmadığı diğer ilk 12 Fire Emblem ana oyununda böyle bir dokunuş görmedim. Geneology of the Holy War ile Thracia 776’dan oluşan ikilemeyi henüz oynamamış olsam da ana karakterin prens olduğu ve kayıp krallığını kurtarmaya çalıştığını biliyorum. Bir SNES oyunu olduğu için de pek hikayesel kuvveti olduğunu düşünmüyorum. Ancak bu bir önyargı. Radiant Dawn’ı bitirdikten sonra bu ikisini oynamayı planlıyorum. Belki beni bu konuda haksız çıkarırlar.
Her şeyden önce grand-narative klişe bir savaş öyküsü. Bunu belirtmem gerek. Ancak ana karakterimiz bu savaşın halk kahramanı rolünü üstleniyor. Dostluk kurduğu herkese önce kendisini bireysel olarak ispatlamak zorunda kalıyor. Çünkü soylu bir aileden gelmiyor, sadece bir grup paralı askere liderlik ediyor. Bunu hem düşmanları hem de henüz arkadaşı olmamış karakterler de sık sık vurguluyor. Oyunun başında insan olmayanlara (laguz ırkı mensupları) karşı cahillik edip kaba davranırken, hikaye ilerledikçe hem onlara karşı söylemlere hem de davranışları değişiyor.
Sürekli diyalog barındırmayan bir Tactical RPG (Banner Saga gibi olmayanlar) için oldukça iyi bir karakter gelişimi gösteriyor. En başta Ike’ı ergen shounen karakterlerinden hallice bir MC olacak diye bekleyip sevmemiş olsam da, olgunlaşma sürecini takip ederken kendisine bağlandım. Son dövüşten önce Prenses Elincia ile birlikte yaptıkları konuşma sırasında gözlerim yaşardı. Küçük oğlum büyümüş de kahraman olmuş gibi sevinç gözyaşları dökecektim. Ama kendimi tuttum.
Bu oyunda, FE11 ve FE12’de de olduğu gibi bir savaş öncesi hazırlık menüsü mevcut. Bu menüde outfit, manage, support ve info gibi seçenekler bulunuyor. Sırayla bahsetmem gerekirse Outfit isimli bölümde ordumuzdaki karakterlerin üzerinde taşıdığı 4 silah/asa ve 4 yardımcı itemleri düzenleme imkanı buluyoruz. Markette alım-satım yapma ve item forge etme işleri de bu kısımdan yürütülüyor.
Manage bölümü kendi içinde Award EXP ve Skills olarak ikiye ayrılıyor. Bu bölüm oynadığım diğer FE oyunlarından farklı bir mekanik barındırıyor ki hoşuma da gitti. Öncelik Award EXP kısmı adından da anlaşılacağı üzere her bölümü bitirerek elde ettiğimiz bir miktar EXP’yi dilediğimiz karaktere vererek hızlıca level atlamasını sağladığımız bir kısım. Oyunun başında bunu sevdiğim karakterleri hızlıca güçlendirmek için güzel bir yol olarak görüp sıkça uyguladım. Ancak finale doğru bu level atlamaları sırasında weapon proficiencylerinin artmadığını fark edince yıkıldım. Yani bu 1 Leveldan 18 Levela taşıdığınız bir karakterin statları yükselmiş olsa bile hala E sınıfı bir silah taşıyacağı için rakibine ciddi hasar vereyecek anlamına geliyor. Bu dezavantajını göz önünde bulundurarak EXP dağıtmanızda fayda var. Skills isimli diğer kısımda bu oyunu diğerlerinden farklı kılan asıl özelliği barındırıyor, yani karakter yetenekleri. Her karakterin özel yetenek öğrenebilme kapasitesi bulunuyor. Kimisi 25, kimisi de 15 derece ile kısıtlanmış. Bu kapasitelerine uygun olarak belli başlı parşömenler ile statları ve silahlarına ek olarak belli koşullarda sergileyebilecekleri yeni yetenekler elde edebiliyorlar. Bir dövüşte ilk saldırıyı kendisi yapmak, HPsi yarıya indiğinde kritik vuruş ihtimalinin artması veya birini taşırken rakibe daha fazla hasar verebilmek gibi örneklerle bu yetenekler özetlenebilir. Gerçekten hayat kurtaran bir mekanik bu. Hele de benim gibi hiçbir karakteri ölmesin diye ter döken bir oyuncu iseniz bu skill parşömenlerini asla kaçırmayın derim.
Üçüncü bölme olan Support ise diğer oyunlarda da bulunan iki karakterin birlikte savaş alanında bulunması ile aralarında özel diyalogların geçmesini sağladığımız bir mekanik. Bu karakter ilişkilerini fullleme işini hiçbir FE oyununda başaramadım ancak bu oyun belki de en kötü performans sergilediğim olabilir. Bu sefer oyuna her karakter için bir diyalog limiti konulmuş. Yani 5 diyalog hakkı olan bir karakter iki ayrı kişi ile ilişkisini A seviyesine getiremiyor. Ben bunu geç fark ettiğim için gerçekleşmesini istediğim romance ve dostluklarında hiçbirini başaramadım. Gerçekten üzücü oldu.
Sonuncu ve en temel kısım ise Info. Bu sekmede farklı karakterler ile birden fazla kişinin dahil olabildiği durum değerlendirmeleri veya o bölüme özel olarak gelişen olayları görüştüğümüz bir sekansa dahil oluyoruz. Birkaç karakterin recruit edilme durumu da bu konuşmalarda sırasında ortaya çıkıyor. Bu bölümün önemli olduğunu zaten oynamaya başladığınızda direkt fark edeceksinizdir. Oyunun ilk yarısına kadar da buradaki diyaloglar size o bölümle alakalı önemli tüyolar veriyor. Örneğin çöl bölümünde iken girdiğim bir konuşmada NPC bana kumlarda saklı itemler keşfedebileceğimizi söyledi. Onun sayesinde bir bölümde 7-8 item falan bulmuş olmam lazım. Epey iş görüyor bu kısım, atlamayın.
Oyuna mekanik çeşitliliği ekleyen bir diğer unsur da beorc (insan) ve laguz (shape-shifter) karakterlerin farklı zayıflıklarının bulunması. Bazı silahların, örneğin laguz bow, diğer ırka fazla hasar veriyor olması gibi durumlar, bazı kritik anlarda maçı bile çevirmenize yarayabiliyor. Ejderha kabilesinin oyuna son 3-4 bölümde dahil olması biraz üzücü oldu. Kesmesi epey zor düşman tipi olsa da varlıkları dövüş alanına heyecan katıyordu.
Oyunda beğendiğim karakterleri sıralamam gerekirse; swordmaster Zihark, sage Ilyana, warrior Boyd, paladin Oscar, assassin Volke, sage Soren, sniper Shinon, falcon knight Marcia… Aslında epey de sevdiğim varmış. Buraya Rolf, Makalov, Lucia, Bastian, Elincia, Kieran, Haar ve Sephiran’ı da yazabilirim. Ve yazdım da.
Epey uzun bir liste oldu bu. Direkt aklımda kalacak 2-3 karakteri söylemem gerekiyorsa ama sürekli aç gezen Ilyana, sandık açmak için 50 gold isteyen Volke, insan ikiyüzlülüğünden tiksinen Soren, abisi Makalov’u her fırsatta azarlayan Marcia ve Shakespeare gibi konuşan ve giyinen Bastian’a özellikle değinmeliyim.
Oyun sonu istatistiklerine göre en çok savaş kazanmış karakterler sırasıyla; Boyd, Warrior, Lv 20, 149 Wins Ike, Lord, Lv 20, 125 Wins Oscar, Paladin, Lv 19, 94 Wins Titania, Paladin, Lv 10, 66 Wins Ilyana, Sage, Lv 9, 47 Wins
Geçen ay yüksek lisans tezime odaklanma kararı aldığım için bir süre büyük bir yapım bitirmeyi planlamıyorum. En azından yaz tatiline kadar Radiant Dawn’a başlayacağımı sanmıyorum. Ancak aklımın bir köşesinde ve mutlaka bu hikayenin devamına bakacağım. Şimdilik Path of Radiance’ın kalbimde bıraktığı tatlı sızıyı hissederek vakit geçirmek istiyorum.
Oyuna puanım 8.5/10. Oynarken acayip keyif aldım. Hikayesinin sürükleyiciliği bir kenara Ike’ı her bölümde daha da fazla sevebilmiş olmaktan dolayı memnun ayrıldım.
İlk piyasaya sürülme tarihi: 14 Şubat 2013 (21 Haziran 1987)
Geliştirici: Nihon Falcom
Tür: Action RPG
Platform: PC (PC-8801)
Oynama Tarihi: 5 Şubat 2022 – 7 Şubat 2022
Ys I, steam sayacına göre, tam 8 saatlik bir oynanışın sonunda final verdi.
Kısa bir oyundu. Adol Christen isimli bir karakteri yönetiyoruz. Büyük bir destanın ilk aşaması olan bu oyunda da kahramanlığa geçiş yolundaki Adol’u yalnızca 10 seviyeye kadar geliştirebiliyoruz. Oyun remake edilip görsel ve mekaniksel olarak yenilenmiş olsa da hikaye anlatımı olarak 1987 oyunu olduğunu sonuna kadar hissettiriyor. Oyun size çok az ipucu veriyor. Aslında NPC diyalogları ile az çok nereye gideceğinizi anlıyorsunuz ama final boss a giden Dahm Tower tam bir muammaydı. Neyi önce yapıp neye sonra uğramak gerektiğini anlamanın pek kolay bir yolu varsa da ben fark edemedim.
Üzerine bahsedilebilecek tek şey oyunun combat mekaniği olan Bump System. Ben steamde oynadığım bu versiyon esasında 2009 senesinde PSP’ye yapılmış olan remake’in PC’ye portlanmış hali. Ve bu oyunu diğer JRPGlerden ayrı kılan özelliği de bu sürümde eklemişler. Bump Combat adından da anlaşılacağı gibi çarpışma ile gerçekleşen dövüş sistemini işaret ediyor. Adol eğer düşman birimler ile kafa kafaya çarpışırsa hem kendisi hasar alıyor hem de normalde vermesi gereken hasarın yarısı kadarını verebiliyor. Ancak düşman spriteının merkezinden uzak bir tarafına yani sağ veya sol yanına doğru çarparsa kendisi hasar almadan güçlü bir darbe vurmuş oluyor.
Oyunda böyle bir dövüş sisteminin var olduğunu hiç bilmiyordum. Gerçi Ys serisini oynayan kimseyi de tanımıyorum. Kendi arkadaş çevremdeki ilk kişi olabilirim. Bu da esere karşı daha bir sempatik yaklaşmama sebep oldu.
Yapıma puanım 6.5/10. Puan kırıyor oluşum oyunun kötü olmasından kaynaklanmıyor. Yalnızca eski bir oyun olduğunu hem hikaye hem de görev yönlendirmeleri ile hissettirdiği için bu puanı veriyorum. Oyunun çok sıcak ve çocuksu bir tarafı var. Bu masalsı yapısı beni gerçekten kendine çekti. Serinin diğer oyunlarını da oynamak için sabırsızlanıyorum.
Diyar-ı Shak 